117 02 19 WOL Dans met de zeven sluiers - tijdelijk beeld

Dans met de Zeven sluiers en

117 02 19 WOL Dans met de zeven sluiers - tijdelijk beeld

De dans met de zeven sluiers. Geschreven en geregisseerd door Miranda Lakerveld van de Worldopera. De voorstelling is gemaakt naar aanleiding van het incident in Frankrijk, waarin een vrouw op het strand in Nice door agenten gevraagd werd haar bedekkende kleding uit te doen omdat er nu een verbod is om Burkini’s of religieus bedekkende kleding te dragen op de stranden in Frankrijk. Hoe gekker moet het worden? Heel beangstigend. Ze zouden het niet wagen om hun oude moekes die zwarte kleding en hoofddoeken dragen, ook op het strand, te vragen deze af te doen.

Kwetsbaarheid, tederheid en schoonheid. Dat zijn de drie woorden die me het meest bijblijven. De kwetsbaarheid van identiteiten die niet stroken met hun omgeving. Tederheid en zachtheid van de vrouwelijke liefde in een omgeving waarin vrouwen verscheurd worden doordat aan alle kanten aan hen getrokken en geduwd wordt.

En waarom worden dit soort geschillen meestal uitgevochten over de lichamen van vrouwen?

Wat me ontroerde waren de liefdevolle aanrakingen en gebaren die de vrouwen maakten. Gebaren die er tussen vrouwen in het westen eigenlijk helemaal niet meer voorkomen. En het besef dat  het onze eigen innerlijke waarde is die op het spel staat als angst, vervreemding en vooroordelen toeslaan. Het diepe besef dat we ieder van ons ons eigen verhaal hebben en mogen hebben en dat niemand, maar dan ook niemand hierover kan oordelen.

Vervolgens kregen vier heel sterke islamitische vrouwen het woord tijdens deze avond in de Balie:  Nora Asrami, Anne Dijk, Naeeda Aurangzeb en Nazmiye Oral.  Eigenlijk was ik niet meer benieuwd naar wat ze te zeggen hadden. Ik was bang voor de woorden die er zouden volgen in het debat. Woorden, woorden en nog meer woorden die de kracht van de theatrale voorstelling alleen maar zouden overschreeuwen. Ik overwoog de zaal uit te lopen. De voorstelling was voor mij al genoeg geweest, ik wilde de indruk die deze gemaakt had niet laten bederven door alle woorden die al teveel gezegd zijn. Maar tot mijn opluchting waren deze vrouwen ook zeer onder de indruk van de voorstelling en spraken ze heel persoonlijk over hun eigen ervaringen en angsten.

De spanning in de zaal steeg toen op een gegeven moment een vrouw uit de zaal aan het panel vroeg of zij haar konden vertellen waarom een vrouw kiest voor de islam als deze zo duidelijk vrouwonvriendelijk is in haar ogen en in alles wat zij hoort en ziet. En een vrouw in de zaal haar wel antwoord wilde geven: .”………….op het moment dat ik mijn vriend, later mijn man, die vroeg of hij zijn gebed zou mogen doen, geknield zag zitten en er zoveel sereniteit straalde uit al zijn handelingen dat ze hierdoor zo geraakt werkt dat ze ook moslim wilde worden. Helaas heb ik me daarna nooit meer ergens thuis gevoeld. Niet bij mijn Nederlandse vrienden en familie en niet bij de Moslim gemeenschap waarin ik niet mijn eigen gedachten over het geloof mocht uitspreken.”

Eigenlijk somde die twee vrouwen nog meer dan de heel sterke en aangrijpende woorden van de spreeksters het belang van de avond op: het belang van gehoord worden ook al zeg je iets wat anderen tegen de borst stuit en je uitspreken en antwoord geven als is dat voor de duizendste keer. Opkomen voor je rechten en die van anderen in zachtheid, tederheid en mededogen maar vastberaden.

Deze avond in de Balie, genaamd Baas over eigen sluier, was georganiseerd door Nora Asmrami en Mariska Jansen. Twee leden van een leesclub van Islamitische Vrouwen waarin boeken worden besproken van vrouwelijke filosofen.

De “Dans met de zeven sluiers” wordt op 19 februari om 16.00 uur nog opgevoerd in Podium Mozaiek. Bos en Lommerweg 191.  Ik zou zeker gaan kijken.
1055 DT Amsterdam
T 020 5800380
F 020 5800389
E: info@podiummozaiek.nl

 

 

Leave a Reply